Blog
Niet-bewegen = geen stilstand, maar meer focus
Toen ik in mijn burn-out niets meer zonder huilen kon doen en heel hard mijn best ging doen om beter te worden, kreeg ik advies van de bedrijfsarts: ga eens niets doen en zitten met een kopje thee gewoon op de bank. Ik dacht echt dat hij niet goed bij zijn hoofd was. “Doe eens, je hoeft niets te doen!” zei hij, en de enige gedachte die bij mij bleef hangen was: “Hoe doe je dat – niets doen…” Ik was zo gewend om alleen maar in beweging te zijn.
Nu, zeven jaar later, is het mijn tweede natuur. Niet dat ik de hele tijd niets doe, maar ik hoef niet de hele tijd iets te doen. Dat voelt goed. Ik vraag me dan ook af hoe het zo veranderd is.
Ik denk dat ik het heb geleerd om uit mijn comfortzone te gaan en adem voor adem niets te doen. Zo heeft mijn lichaam stapje voor stapje geleerd dat het niet erg is als je even niets doet, en dat je daardoor niet in stress hoeft te raken of onrustig wordt. Dat juist in dat niet-bewegen de diepte van het moment zich onthult. Dat ik helder zie wat er in me omgaat. En juist daardoor ook betere keuzes kan maken.
Het kan een overtuiging zijn om niet stil te staan, want dan gebeurt of verandert er toch niets. Maar als de enige motivatie om iets te veranderen is omdat wat er nu is niet goed is, dan wordt het nooit goed. Dan is er altijd iets wat moet gebeuren, en blijft de ontevredenheid. Stil kunnen staan bij jezelf kan ook confronterend zijn; daarom is het een oefening. En als je iets oefent, leer je het, hoef je het ook nog niet te kunnen. En tegelijkertijd: oefenen baart kunst. Door het steeds te doen, word je er wel beter in.
Deze week oefenen we met dat niet-bewegen: in de houding stil zijn en langzaam zien wat er in ons omgaat – wat we denken, wat we voelen, welke neigingen we krijgen. Dat bewustzijnsgroei helpt om, als het tijdens de dag nodig is, ook eens stil te kunnen staan bij jezelf, en voelen wat er nodig is.
Eens zei een tuinman die ik tegenkwam toen ik in het park wandelde en we in gesprek raakten, dat als tuinieren als werk gaat voelen, het tijd is voor een kopje koffie. Dat kunnen voelen wat er nu nodig is, begint met het vermogen om stil te kunnen staan bij jezelf.
