Deze week las ik een artikel in een Fins tuintijdschrift. Het ging over tuinieren als een prestatie: alleen maar bezig zijn met werken in de tuin en nooit de tijd nemen om er simpelweg van te genieten. Over hoe moeilijk het soms is om gewoon eens te gaan zitten en rustig om je heen te kijken.

Ik herkende dat meteen. Ook ik merk dat ik in mijn hoofd soms allerlei plannen maak over wat er allemaal "moet" gebeuren in het weekend. Er is altijd wel iets te doen. Ik geniet ervan om met mijn handen in de aarde bezig te zijn en van het fysieke werk, maar er zijn ook momenten waarop ik heel bewust stop. Anders wordt het alleen maar: nóg meer doen. Dan raakt de balans zoek en blijft er geen ruimte meer over om echt te genieten.

Ik vind het interessant om te onderzoeken wat er in mij gebeurt waardoor gewoon zitten en kijken zo moeilijk is. Als ik ga zitten, gaat mijn aandacht meestal eerst naar alles wat anders of beter zou kunnen. "Ah, dit nog... en dat nog..." Ik voel de energie in mijn lichaam opkomen om in beweging te komen en ermee aan de slag te gaan. Maar als ik even wacht en die neiging niet meteen volg, is het eerst wat onrustig. Na een tijdje ontstaat er juist rust. Dan verschuift mijn aandacht vanzelf naar alles wat er al is: de planten, de bomen, het gras, de gevallen eikels en de droge bladeren, die precies zoals ze nu liggen eigenlijk heel mooi zijn.

Misschien kun je dit ook doortrekken naar hoe we met onszelf omgaan en met onze eigen ervaringen. Gaat onze aandacht automatisch naar wat er niet goed is, en volgen we meteen de impuls om iets te bestrijden of te veranderen? Of kunnen we even wachten, zonder verwachting, en pas vanuit rust in beweging komen als dat nodig is? Niet om iets te fixen, maar om alleen te doen wat op dat moment werkelijk nodig is.

Deze week oefenen we met dat wachten zonder verwachtingen. Er hoeft niks te gebeuren. Dat kan best uitdagend zijn in de yinhoudingen, waarin we het ongemak van de stretch voelen. We wachten, observeren en onderzoeken wat er in dat ongemak gebeurt, in plaats van er meteen van weg te bewegen of het te willen bestrijden, het anders willen hebben. Beetje bij beetje leert ons lichaam en ons zenuwstelsel dat wachten veilig kan zijn. Zo ontstaat er steeds meer ruimte om bewust te kiezen: bewegen of blijven, reageren of nog even wachten – niet alleen op de yogamat, maar ook in het dagelijks leven.