Deze week oefenen we met het uitzoomen. Bij mij gebeurt dat vaak als ik op vakantie of op reis ben. “Soms moet je ver weg om dichtbij te zien”, heeft ooit iemand in een Finse film gezegd. Het is dan niet zo dat dingen vanzelf veranderen, maar dat je ze anders ziet. In wezen is er niets veranderd, maar je kijkt ernaar alsof je met andere ogen kijkt.

Wat is dat uitzoomen dan? Je zou kunnen zeggen dat het het tegenovergestelde van inzoomen is. Maar dat is het niet helemaal. Als we bij het inzoomen het leven volgens onze hand proberen te zetten — “het moet zo gaan zoals ik het wil” — waarbij alleen het resultaat telt, is uitzoomen niet hetzelfde als “niets willen”. Je wilt het nog steeds, maar het hoeft niet per se zo te gaan. Het mag ook anders.

Bij het uitzoomen gaat het erom dat je leeft en ervaart wat er te ervaren is, en het resultaat zich vanzelf ontvouwt. Je aandacht is bij het uitzoomen niet gericht op het resultaat, maar op het nu: op wat je op dit moment ervaart. Je geniet van de reis, van het proces.

Dat weg zijn, op vakantie zijn, om zo afstand te creëren en het ‘bigger picture’ te zien, zou je dus ook zonder vakantie kunnen doen. Steeds opnieuw, in het moment. Maar dat is niet zo makkelijk en vraagt opmerkzaamheid. Dat je opmerkt dat je ingezoomd bent. Bijvoorbeeld bij ‘als dit, dan…’-denken, waarbij je voortdurend anticipeert. Of bij het forceren van iets vanuit ‘omdat het moet’-denken. Of bij ‘waarom ik’-doomdenken.

De oefening is dus: uitzoomen, vertragen, opmerken wat je in je lijf voelt, luisteren naar wat je gedachten zeggen, en het daarbij laten.

Het is een oefening om niet zomaar automatisch te handelen vanuit een behoefte aan controle, maar te kijken naar wat er werkelijk nodig is. Soms is er niets nodig. Je kunt het gewoon anders gaan zien. En soms is er wél iets nodig en is het tijd om iets te doen.