Soms wanneer iemand ergens mee zit en daar zichtbaar onder lijdt, wordt al snel het advies gegeven: “Ach, laat het los.” Alsof loslaten op commando kan gebeuren. Wat wél kan gebeuren, is dat je jezelf gaat veroordelen omdat het loslaten niet lukt, waardoor je er juist nog meer onder gaat lijden.

Loslaten is een interessante, paradoxale ‘concept’. We kunnen niet actief loslaten, want hoe meer we willen loslaten, hoe meer we vast komen te zitten. Hoe sterker we iets willen wegduwen, hoe meer we er – bewust en onbewust – mee bezig zijn. Met bewust gekozen afleiding kunnen we onze aandacht ergens anders op richten, waardoor het even lijkt alsof datgene wat we niet willen er niet is. Dat geeft tijdelijk ruimte. En toch: na een tijdje komt het weer op, en zijn we er in onze geest opnieuw mee bezig.

Hoe laat je los zonder te willen loslaten? Dat is de vraag. In yin yoga benaderen we dit indirect via de uitademing. We proberen niet los te laten, maar richten onze aandacht volledig op de uitademing. Met de inademing stroomt ‘leven’ – zuurstof – je lichaam binnen. Je kunt letterlijk voelen hoe de spanning in je borstkas langzaam opbouwt. Met de uitademing hoef je niets te doen: alleen de spanning waarnemen en je aandacht bij je uitademing houden. Je voelt je borstkas ontspannen.

Dit is geen hocus-pocus, maar fysiologie. Als we diep inademen, beweegt ons diafragma (middenrif) richting het bekken. Het maakt ruimte voor de longen, waardoor de buik naar buiten beweegt. Wanneer we uitademen, ontspant het middenrif en keert het vanzelf terug naar zijn oorspronkelijke positie.

Deze week ligt de focus dus niet zozeer op loslaten, maar op onze uitademing. En toch: als we onze uitademing met volle aandacht vanzelf uit ons lichaam laten stromen, laten we spanning los. Meer ruimte in het lichaam is meer ruimte in het hoofd.