Dit woord, overgave, was voor mij nogal nieuw. Ik kon wel beredeneren dat het iets te maken had met je overgeven. Je geeft je over, je laat je eigen doel los. En toch zette het me aan het denken: hoe doe je dat eigenlijk, je overgeven? Daar worstelde ik best mee tijdens mijn burn-outherstel. Ik voelde me niet goed en ging van alles doen om beter te worden, maar dat werkte averechts.

"Ach, geef je over!" hoor je soms mensen zeggen. Net als "laat het los!" is het een zinnetje dat heel makkelijk te zeggen is, maar de uitvoering vind ik lastig uit te leggen. Hoe doe je dat eigenlijk: je overgeven of loslaten?

Uit nieuwsgierigheid heb ik opgezocht wat het woordenboek zegt over overgave. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik de eerste uitleg zag: het opgeven van de strijd en zich aan de vijand onderwerpen. Dat is nogal wat.

Een van mijn "vijanden" was het zelfbeeld dat ik niet lui was en altijd doorzette. Om me te kunnen overgeven, moest ik dus mijn strijd opgeven tegen het idee dat ik misschien wél lui was (als ik soms gewoon helemaal niets deed en geen plannen had). Ik ging oefenen in het niksen, ook al voelde dat ongemakkelijk.

Wij mensen willen geen pijn lijden, en toch hoort pijn bij het leven. Fysieke én emotionele pijn. Omdat we niet willen lijden, gaan we de strijd aan. We verzetten ons tegen de pijn, veroordelen ons innerlijk en hebben allerlei manieren ontwikkeld om haar niet te hoeven voelen. Dat verzet zorgt juist voor nog meer spanning en pijn.

De oefening deze week is om je over te geven aan het moment. Om het precies zo te ervaren als het is: hoe je houding voelt, welke gedachten er opkomen. Het verzet dat we optuigen is meestal mentaal: we (ver)oordelen innerlijk onze eigen ervaring. Wat er is, mag er dan niet zijn, en daardoor ontstaat nog meer spanning. Mentaal wordt lichamelijk.

De oefening is daarom niet om te stoppen met oordelen, maar om het daarbij te laten. Om te zien dat het er is en vervolgens je aandacht weer terug te brengen naar je ademhaling en naar het moment. De uitnodiging is om alle sensaties van dat gevoel in je lijf te voelen, er met je aandacht bij te blijven, het nieuwsgierig te onderzoeken en van adem tot adem te kijken wat er gebeurt.

Dan komen we bij de tweede betekenis van het woord overgave: betrokken zijn, je met hart en ziel ergens aan wijden, er vol passie voor gaan. Misschien ontstaat die vorm van overgave juist wanneer we stoppen met vechten tegen wat er al is.