“Mama, weet je dat er eigenlijk helemaal niets anders is dan nu! We kunnen wel denken over iets wat er nog niet is, of wat er al was, maar eigenlijk is er alleen maar dit moment. Nu. De hele tijd alleen maar nu,” zegt mijn tienerdochter enthousiast en blij terwijl we in de auto zitten.

Ik voel trots dat ze zulke dingen al zo vroeg in haar leven beseft. En ze gaat verder: “Dat heeft een YouTuber die ik volg uitgelegd!”

Mijn trots zakt even in, en tegelijkertijd voel ik ook dankbaarheid voor de voor mij onbekende YouTuber. Want mijn dochter lijkt echt te beseffen wat het nu is.

We blijken twee ‘systemen’ te hebben: een talig, autobiografisch systeem, dat we herkennen van gedachten die een soort verhaal vertellen over onszelf en de wereld. En een systeem dat constant, van moment tot moment, alles waarneemt via onze zintuigen: veranderingen in de omgeving en in ons lijf.

De meeste tijd leven we met onze aandacht in ons talige systeem – we zijn ons dan minder bewust van het andere systeem. Het besef van het concept ‘nu’ is een soort samenvoeging van die twee systemen: het kunnen waarnemen via mijn zintuigen wat er nu is, en daar een talig concept van ‘nu’ op plakken.

Maar als je heel goed kijkt – waar begint het ‘nu’ precies? En waar stopt het? Het is alsof je talige brein in een kortsluiting terechtkomt. Het nu kun je alleen waarnemen via je lijf, je zintuigen: de omgeving voelen, maar ook je innerlijk voelen.

Deze week oefenen we met het waarnemen van het nu. Dit moment. Onze adem is altijd in het nu: we kunnen niet voor straks ademen, en het voor het verleden nog eens doen. Kunnen we met onze aandacht bij de adem blijven, de veranderingen voelen, en niets anders dan dat? Zo onderzoeken we met onze aandacht wat dit ‘nu’ eigenlijk is, door het simpelweg te ervaren. Hoeveel details kunnen we in het nu waarnemen?