Water. Als een druppel, als een plas, als een rivier, als een waterval, als vocht, als ijs. Ontelbare vormen van water.

In de vakantie wandelden we met de kinderen in de natuur, waar we een aantal watervallen tegenkwamen. Dit waren natuurlijke watervallen, waar water vanzelf zijn weg heeft gevonden om verder te stromen. Tussendoor de rotsen, over de rotsen, soms eerst als een grotere plas en daarna weer naar beneden.

Wat ik mooi vond, is wat dat vallende water met de voorbijgangers deed. Wandelaars die even moesten stoppen en toch een foto wilden maken. Het trok zoveel aandacht; er was een constante drukte bij de waterval.

Wat is het toch aan zo’n natuurlijke waterval dat ons raakt? Er stroomt water, er is geen vast pad waar het naartoe moet. Het vindt steeds opnieuw zijn weg, afhankelijk van de omstandigheden. Hoe water zich continu verandert terwijl het stroomt, moeiteloos.

Herkennen we een stukje van onszelf in deze kwaliteit van water? Inspireert het ons?

Deze week oefenen we in de les met de kwaliteit van water: kunnen veranderen. Vaak zijn we ons niet bewust van hoe alles in ons en om ons heen verandert. Soms zetten we het ongemak van een houding snel vast in ons hoofd met het woord “pijn”. Daardoor worden allerlei associaties met pijn opgeroepen, waardoor de spanning verder toeneemt en het als nog meer ‘pijn’ aanvoelt. Tegelijkertijd staan we niet meer open om te zien hoe beweeglijk en veranderlijk dat gevoel van ongemak eigenlijk is.

Het vraagt om nieuwsgierigheid om er met onze aandacht bij te blijven en alleen waar te nemen wat er in dat gevoel gebeurt — dat het vanzelf verandert.

Hoe vaker we dit doen en ermee oefenen, hoe meer onze aandacht groeit en hoe meer detail we kunnen waarnemen en voelen. Hoe meer we zien dat het vanzelf verandert, hoe minder we het hoeven te veranderen, en hoe beter we kunnen veranderen op basis van wat er nodig is.