Geen enkel seizoen voel ik de kracht van bewondering zo sterk als in de lente. Het is een kracht die me in een soort ‘bliss’-toestand brengt, waarin ik intens blij kan worden van felgroene jonge bladeren of bloeiend onkruid. Elk jaar opnieuw begint het weer, en telkens verwonder ik me over al die kleine dagelijkse veranderingen.

Gisteren kwam ik een Japans zinnetje tegen dat hierover gaat: mono no aware. Dit verwijst naar een ontroering om de vergankelijkheid van dingen, waarbij ware schoonheid niet ontstaat uit perfectie, maar uit het besef dat alles weer voorbijgaat. Juist daardoor zijn we aanwezig en betrokken in het moment.

Deze staat van bewondering, het besef dat alles maar even duurt, opent onze zintuigen voor het huidige moment. We horen, zien, voelen en ruiken intenser. We staan meer in contact met onze omgeving.

En natuurlijk kunnen we dit ook in yin yoga oefenen, om zo beter in contact te komen met onszelf. In een houding merk je vanzelf op wat je voelt in je lichaam. Ook komen er vanzelf gedachten op. Kunnen we oefenen om naar al die innerlijke bewegingen te kijken met bewondering? Met mono no aware: alsof het gevoel en de gedachten er nooit eerder zijn geweest en straks alweer verdwenen zullen zijn. Als iets heel unieks dat alleen nu bestaat en nooit meer precies zo terugkomt.