Het is februari en de zon schijnt. Het voelt net alsof de vogels ineens harder zijn gaan fluiten. Hoewel het nog best koud kan zijn en de lente er nog lang niet is, voelt het toch alsof er iets aan het veranderen is.

Toen ik net begonnen was met zenmeditatie, zei een zenleraar eens in een les: “Op het moment dat je het kunt zien als verandering, heb je het door.” Ik snapte daar helemaal niks van. Heel zen.

Nu zie ik het. Als we vertragen en met aandacht bij onszelf stilstaan, en niet elke gedachte of elk gevoel aangrijpen — er iets mee willen doen zodat het weggaat of niet terug zou komen — dan zien we het: hoe het verandert. Vanzelf. Soms is die verandering groot. Soms heb je meer aandacht nodig en is de verandering heel subtiel. Maar het verandert.

Ik denk dat dit voor ons als mens het moeilijkst is, en waarschijnlijk ook herkenbaar: hoe graag we de mooie momenten willen vasthouden, dat ze maar niet zouden veranderen, dat het maar zo zou blijven. En tegelijkertijd willen we de niet-fijne momenten liever helemaal niet meemaken. Maar die zijn er ook, want over alle omstandigheden in de wereld hebben we geen controle. En als het nare er dan toch is, willen we er liever van af.

Deze week oefenen we met het zien van verandering. In de yin-houdingen is er altijd discomfort aanwezig, of juist de fijnheid van ontspanning en herstel. Kunnen we voelen wat er in dat gevoel in ons lijf gebeurt terwijl we ademen? Kunnen we zien hoe onze gedachten gaan? Kunnen we al onze innerlijke reacties opmerken en ze er laten zijn, zonder dat we er iets mee doen — ernaar grijpen of ervan wegblijven?

Het is een oet fening, en het lukt niet altijd. Soms zitten we er gewoon middenin en hebben we het niet door. Maar door het te doen, door te oefenen, komen we losser van onze innerlijke gebeurtenissen en ervaren we meer rust in onszelf, en kunnen we vanuit die rust kiezen wat we willen doen.

Kunnen we volledig genieten van de zon zolang die er is!