Ik kan het me nog heel goed herinneren toen ik de eerste keer een yin yogales meedeed. Mijn lijf ontspande zodanig dat ik niet wist wat ik meemaakte. Nu was ik ook in het midden van mijn burn-out herstel en was mijn lijf helemaal uitgeput. In die uitputting wist ik niet wat te doen om te ontspannen. Zo lang was ik met volle gas alles aan het doen dat mijn lijf niet meer wist hoe het te ontspannen. De lange, lichte rek en ‘niks doen’ erna hielpen mijn lijf om het weer eens te herkennen.
Steeds werd ik bewuster van hoe ontspanning in mijn lijf voelde, en kon ik buiten de yinlessen ook mijn lijf helpen om uit de “aanstaan” te komen. Met dagelijkse meditatie erbij leerde ik op te merken waar mijn aandacht was, en hoe moeilijk het was om eens met mijn aandacht bij mezelf te blijven en contact te maken met dat wat er in mij speelt. Zo snel ging mijn aandacht weer ergens buiten mezelf, naar de ander of de omgeving.
Ik vind het leuk om te weten hoe woorden zijn ontstaan of waar ze vandaan komen. Het woord “contact” komt bijvoorbeeld uit het Latijnse ‘contactus’, wat ‘aanraaking’ of ‘voeling’ betekende. Nu is het heel logisch dat als ik mijn hand in jouw hand stop, dat er fysieke aanraking is, en we enigszins voeling hebben van elkaar. Maar er is nog meer, vind ik.
Ook als we niet praten en elkaar alleen aankijken, kunnen we contact hebben, voeling voor elkaar. Wat raak je dan aan, vraag ik me af… En als ik dan mijn aandacht naar binnen richt en contact maak met mijn gevoel en gedachten, wat raak ik dan aan?
In de 19e eeuw is het woord ‘contact’ via de natuurkunde in ons taalgebruik gekomen als term voor een elektrische verbinding tussen twee geleiders. Maar is het niet ook zo dat ons leven beter “gleidt” als we contact hebben met ons innerlijk? Als we verbinding voelen met onszelf.
Dat begon met een simpele oefening die we deze week ook weer in de yin yogales doen: steeds contact maken met wat we voelen in de houding, en met wat we denken zonder dat we er iets van censureren. Contact met wat er precies op dit moment is.