In het weekend ben ik in het bos de eerste bloeiende paardenbloem tegengekomen. Dat maakte me onmiddellijk blij. Hoe die daar stond – helemaal felgeel, midden tussen de grijze en bruine bladeren. Ik voelde mijn mondhoeken omhooggaan, mijn lichaam zette stappen om hem van dichtbij te kunnen bekijken. Een tijdje stond ik er bewonderend bij, totdat de gedachte opkwam: “Hoe kan ik hier nu zo blij van worden?” En poef, weg was de ervaring van blijheid. Snel heb ik er nog een foto van gemaakt, in de hoop dat als ik die aan iemand laat zien, de blijheid weer terug zou komen.

Ik denk dat we als mensen allemaal blij willen zijn. Het is een aangename emotie. Maar we zijn niet altijd blij. En dan hebben we de neiging te denken dat als we dit of dat doen, iets bereiken of iets buiten onszelf veranderen, we weer blij zullen zijn. Onze blijheid wordt dan afhankelijk van omstandigheden. En omdat omstandigheden voortdurend veranderen, raken we verstrikt in een blij/niet-blij cyclus. Als we blij zijn, zijn we tegelijkertijd bang dat het weer voorbijgaat. En als we niet blij zijn, doen we ons best om weer blij te worden.

Het oosterse perspectief is anders. Het komt neer op het verwelkomen van al onze innerlijke bewegingen. Het is best een oefening om met alle opkomende gedachten, gevoelens en sensaties oké te zijn. Vaak denken we dat dit betekent dat we alles aan onszelf maar goed moeten vinden en dat er niets meer verandert. Maar het is juist andersom: als we vriendelijk kunnen zijn voor ons innerlijk en onszelf niet afwijzen, worden we zichtbaarder voor onszelf. We begrijpen onze diepere behoeften beter en krijgen meer autonomie om ons gedrag te sturen.

Deze week draait de yin yoga-oefening om de blijheid van het zien van de eerste paardenbloem. Kunnen we met diezelfde blijheid naar onszelf kijken en alleen opmerken wat er in ons gebeurt? Niets buitensluiten of afwijzen, maar het simpelweg zien en laten gebeuren.